Reinard Haex

Beoordeling 4 juni

2011-06-09T07:26:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag was het zover. De activist, provocateur en weekopdracht, alle drie de onderdelen van de afgelopen periode zijn beoordeeld.

Een korte toelichting op de presentatie en terugblik op het proces:

Algemeen
De strategie van de activist en provocateur verschillen van elkaar met een scheidslijn die dikwijls niet of nauwelijks zichtbaar is. Als provocateur kun je makkelijker een ingreep doen, terwijl de activist meer vanuit een persoonlijk engagement t.a.v. het onderwerp dichter bij het objectieve blijft. In beide gevallen stel je een onderwerp aan de kaak. In mijn zoektocht naar een geschikt onderwerp dat zich leent voor beide strategieën heb ik een lijst van mogelijke onderwerpen opgesteld. In eerste instantie was ik erg enthousiast om iets te doen met de ‘vervreemding van de natuur’. Het onderwerp spreekt mij aan en raakt mij. Echter de vertaalslag naar beeld heb ik niet vanuit dit onderwerp niet gemaakt. De mijmeringen over het onderwerp brachten mij niet verder dan voor de hand liggende beelden. Zonder deze in de praktijk getoetst te hebben, heb ik ‘de natuur’ laten varen, maar wel vast gehouden aan het begrip ‘vervreemding’ waar we ongemerkt allemaal door worden geraakt. Vervreemding van werk en directe omgeving. Verschillende filosofen hebben hier voldoende leesvoer over geschreven en dit kwam dan ook uitvoerig terug in de filosofiecolleges. Het begrip ‘vervreemding’ koppel ik direct aan de industriële revolutie die als katalysator heeft gewerkt voor de vervreemding. Vanuit de industriële revolutie ben ik gekomen op merkproducten aan de ene kant en het consumentisme aan de andere kant. Na het boek ‘No Logo’ van Naomi Klein gelezen te hebben heb ik gekeken naar de leegte van de merken. Wat koop je nu daadwerkelijk een product of een merk? Wat komt hier aan commercie en verpakkingsmateriaal bij kijken? Hoe (schreeuwend) worden de merken aan je opgedrongen? Door wekelijks kritisch te kijken naar resultaat ben ik erin geslaagd om een groot onderwerp te verbeelden in twee series foto’s. Mijn persoonlijke valkuil om teveel te willen vertellen in een selectie van beelden heb ik op deze wijze naar het einde toe kunnen terugbrengen tot de twee voor mij essentiële boodschappen.

Provocateur
In de avond en nachturen heb ik foto’s gemaakt van reclameborden die aan ons als kijker ongevraagd opgedrongen worden. De herhaling is metaforisch voor de herhaling van de commercie waar je d.m.v. lichtbakken langs de weg en in bushokjes wordt doodgegooid. Het aantal gelovigen neemt al jaren af, maar gelukkig is er een religie die deze ‘leegte’ in kan vullen. Het geloof in het consumentisme.

Activistisch
Een spijkerbroek van een A-merk kost een veelvoud van een B-merk, terwijl de kans dat beide uit de zelfde fabriek in Azië komen vrij groot is. We lopen dan ook niet door de stad om een product te kopen, maar om een merk aan te schaffen waar we onszelf mee willen identificeren. Dit gegeven pakken bedrijven maar wat graag op in hun verkoopstrategie. Het daadwerkelijke product is slechts een bijproduct van het merk.
Hierin heb ik de keuze gemaakt om me enkel te focussen op de Happy Meal van de McDonald’s om vertroebeling van de vertelling te voorkomen.
Door het creëren van de steriele omgeving is het aan de kijker om zelf een oordeel te vellen over het product. Ik doe niet direct een uitspraak met de beelden. De kijer kan zelf oordelen. Mogelijk zet het aan om te komen tot een bewustzijn t.a.v. commercie dat vele malen breder gelezen kan worden dan enkel de McDonald’s.

Weekopdracht
Obama had een mooie uitspraak voor het conflict van ‘landjepik’ in de Gaza-strook, namelijk “Moeten we niet gewoon terug naar de gestelde grenzen uit 1967’. De kwestie spreekt mij erg aan en is natuurlijk erg beladen. Ik heb besloten om een serie van drie beelden te maken waarin je een waarin je verwijzingen kunt lezen naar het gebied. Deze heb ik zo objectief mogelijk aan het licht gebracht, zonder mijn eigen mening te ventileren. Mijn mening doet niet ter zake in verband met gebrek aan kennis over het gekozen onderwerp, maar dat onmenselijke praktijken plaatsvinden in de omgeving van mijn gekozen onderwerp spreekt voor zich.

Koop doet leven

2011-05-20T03:06:00.000-07:00

Karl Marx beschreef religie als ‘opium voor het volk’. Door te wijzen op het Hemelse wat de mens te wachten staat na het aardse leven, schikken mensen zich makkelijker in hun lot. We leven in een tijd en maatschappij waarbij ontkerkelijking zich zichtbaar voltrekt. Kerken komen leeg te staan of krijgen andere bestemmingen.
Logisch is dan te denken dat het aantal gelovigen afneemt. Dit is echter niet het geval. Mensen geloven mogelijk niet meer in een of meerdere goden, maar ‘de leegte’ wordt opgevuld door een nieuwe geloofsovertuiging, die steeds dominanter aanwezig is in onze maatschappij, het geloof in consumeren, de consumptiereligie.
Massale pelgrimstochten vinden plaats op de koopzondag. Mensen vinden hun geluk in het aanschaffen van nieuwe onzinnige producten. We zijn slaaf geworden van een op consumptiegerichte maatschappij, waarbij we de grote directeuren van multinationals als profeten kunnen beschouwen om ons te kunnen verlossen.

“Veel multinationals met een merknaam zijn, zoals we hebben gezien, verwikkeld in het proces van uitstijgen boven de noodzaak zich te identificeren met hun aan de aarde gebonden producten. In plaats daarvan dromen ze over de diepe innerlijke betekenis van hun merken – de wijze waarop die de essentie van de individualiteit, de sport, de wildernis of de gemeenschapszin tot uitdrukking brengen. In deze context is de pronk belangrijker dan het product; marketingafdelingen die belast zijn met het management van merkidentiteiten, zijn hun werk maar gaan zien als iets dat niet meer op één lijn ligt met de productie in de fabriek, maar dat regelrecht concurreert. ‘Producten worden gemaakt in de fabriek’ zegt Walter Landor, directeur van het merkbureau Landor, ‘maar merken worden gemaakt in het hoofd van de mensen.”

Klein, N. (2004) No Logo

De wereld waarin we leven is groter dan de aarde waarop we sterven…

2011-05-19T06:46:00.000-07:00

Het kapitalisme, de verzakelijking en vervreemding die leiden tot de een algemene leegheid van de mensheid.

De drang naar de ‘algehele beheersing,’
De mens heeft een innerlijke drang naar ‘beheersing’ in de breedste zin van het woord. Deze beheersingsdrang komt voort uit een overlevingsdrang. Je kunt jezelf veilig stellen als je de omgeving overziet. Het averechtse effect van de drang naar het ideaal wat we vinden in de ‘algehele beheersing’ brengt ons paradoxaal genoeg steeds verder weg van de essentiële basiselementen van het leven.

We zijn in ons werk geworden tot slechts een verlengstuk van geautomatiseerde processen. We eten producten uit pakjes, maar het productieproces ontgaat ons. We vinden ons geluk door in de meute op zaterdag door het winkelhart van de stad te lopen om hobby-activiteit nummer één uit te voeren: shoppen.

Meer en meer raken we verdwaald in een media-informatiemaatschappij. Sneller dan ooit komt nieuws vanuit een steeds kleiner wordende wereld tot ons. We kunnen al deze informatie niet opnemen, wat resulteert in een steeds oppervlakkigere opname van nieuws. Hetgeen wat tot ons komt via de media wordt niet bepaald door inhoud, maar door de kijkcijfers. We verliezen de kritische blik op de wereld. We worden binnen deze media-informatiemaatschappij geleefd en geleid en kunnen enkel en alleen nog maar genieten van het kopen en (passief) vermaakt worden. Het volk wordt samengeperst binnen vernauwende commerciële darmwanden, wat resulteert in een enorme eenheidsworst die we ‘de mensheid’ noemen.

De mensheid ontwikkelt zich verder tot deze grote massaworst, terwijl onze wortels langzaam afsterven. Waarde wordt gehecht aan het logo op een borstzakje. Binnen de huidige ogenschijnlijk veilige omgeving zijn we de levensdrang verloren aan de drang naar winst en consumptie. Winst maken is gericht op de korte termijn en gevolgen voor latere generaties lijken er niet meer toe te doen. We zijn vervreemd van onze afkomst en kijken niet naar de toekomst. We leven in het hier en nu.
Het enige waar naar uitgekeken wordt door de huidige mens, is de datum waarop een volgende versie van een gadget uitkomt en wanneer de uitverkoop begint.

We leven in een democratie, maar het is de vraag of beleid daadwerkelijk geschreven wordt door volksvertegenwoordigers? Zijn deze politici niet slechts marionettenpoppen van de echte wereldleiders, de directeuren van de multinationals die direct (of indirect via lobbyisten) het beleid bepalen? Voor een dakkapel mag je een poging wagen in de bureaucratische molen, maar bouwprojecten die de menselijke maat ruim ontstijgen schieten als paddenstoelen uit de grond. De drang om de hoogte in te bouwen, zorgt ervoor dat we het contact met de aarde onder ons letterlijk verliezen. De mensheid is geworden als de passieve kikker die niet uit de bak water springt, omdat het verwarmen van het water geleidelijk gaat…

Voor mensen die de top niet kunnen bereiken lijkt een uitweg tot beheersing de virtuele wereld te zijn. De virtuele wereld vormt in werkelijkheid een grote katalysator binnen de alomvattende vicieuze cirkel van de vervreemding.

Minor 'Tentoonstelling en verpakking'

2011-05-01T05:40:00.000-07:00

Moodborard, sketch-up, illustrator, kleurpotloden, plakband, foamboard waren mij binnen de opleiding nog niet bekend en het werken binnen een groep vanuit de strategie van een grafisch vormgever en ruimtelijk ontwerper spraken mij erg aan. Een goede samenwerking gefundeerd op brede motivatie heeft geresulteerd in een mooi eindproduct. Een impressie van de inrichting en aankondiging zijn hieronder te zien.

Subjectieve werkelijkheid

2011-05-01T05:33:00.000-07:00

Ik wil mezelf nog niet labelen als een bepaald soort fotograaf, laat staan mezelf in een hokje te wurmen. Toch voelde ik aan alles tijdens dit project, dat de subjectieve benaderingswijze vanuit het gevoel nog niet helemaal in mijn straatje lag. Een uitdaging om lekker te experimenteren als poëet en te komen tot een dagboek. Hiernaast ook de opdracht om als essayist een portret te maken. Naar aanleiding van een krantenartikel besloten om een zakkenroller te portretteren. Onderstaande selectie geeft een impressie.

Portret van een zakkenroller:

Selectie van beelden uit mijn dagboek:

Objectieve werkelijkheid

2010-11-21T07:55:00.000-08:00

Een beschrijving achteraf van een blok dat een halfjaar geleden plaats heeft gevonden levert niet de reflectie op. Vandaar slechts deze summiere beschrijving van mijn intentie, boodschap en uiteindelijke serie.
In deze opdracht heb ik gekeken naar een gebied van ongeveer 100 bij 100 meter in mijn eigen (nieuwe) woonwijk. De eentonigheid qua architectuur en de geslotenheid van de bewoners vielen mij op. Dit heb ik verbeeld in een serie van vijf fotowerken:

Experiment & Analyse

2010-11-08T14:02:00.001-08:00

Beeldanalyse

Foto Ayaan Hirsi Ali

Omschrijving van het beeld

We kijken naar een portret van Ayaan Hirsi Ali. Het is een staand beeld. Binnen het kader zien we haar gezicht en een deel van het lichaam wat op navelhoogte is afgesneden. Haar armen hangen losjes langs haar lichaam. Het is plausibel dat ze haar handen in haar broekzakken heeft, maar deze vallen buiten het beeld. Ze staat iets links van het midden in het beeld tegen een grijze achtergrond. Haar lichaam is t.o.v. de camera iets naar links gedraaid, waardoor haar rechter schouder een fractie meer naar voren komt. Ze kijkt recht in de camera. Haar ogen bevinden zich ongeveer op 1/3 vanaf de bovenkant. Haar zwarte (kroes)haren zijn opgestoken, in een knot of staart. Het hangt niet los en is enkel tot de hoogte van haar oren te zien. Haar linker oor is volledig te zien en haar rechter oor gedeeltelijk. Ze draagt witte pareloorbellen. Haar linkeroorbel zie je volledig. Haar rechteroorbel slechts gedeeltelijk. Boven haar linkeroog lijkt ze een litteken te hebben van ca. 2cm. Hier weer boven zijn subtiele rimpels te zien, die opvallen door de lichtval op haar voorhoofd. In haar bruine ogen is te zien dat de fotograaf gewerkt heeft met meerdere lichtbronnen. Gezien de vorm van de lichtpunten in haar ogen en de zachte schaduwen die te zien zijn in het beeld ga ik er vanuit dat het hier twee softboxen betreft. Met name de schaduw van haar kin vallend op het bovenste deel van haar nek is te zien.

Ze heeft een hele gave huid. Mogelijk make-up en lippenstift/ lipgloss, maar dat is niet echt mijn expertise.
Door de huid heen zijn de contouren van haar schoudergewichten en nekspieren (?!, mijn anatomiekennis is niet optimaal) te zien, waaruit je af kunt lijden dat ze een slanke vrouw is. Om haar nek heeft ze een dunne zilveren ketting met hieraan ook een witte parel.
Ze draagt een zwart vestje met een V-hals afgewerkt met kant. De V eindigt in drie dichtgeknoopte zwarte knoopjes met elk zeven witte stippen. Haar linkerarm valt in het beeld samen met haar lichaam. Tussen haar rechterarm en haar lichaam is een opening, die de grijze achtergrond laat zien. Op haar hoofd heeft ze een hoofddeksel die doet denken aan een Volendammer Hul. Echter in dit portret is de Hul niet gemaakt van stof, maar lijkt van wit papier te zijn. Het feit dat het papier is baseer ik op het feit, dat in het midden boven de naad vast is gemaakt met twee nietjes en de kreukels die te zien zijn in de hoofddeksel. Je krijgt het idee van een papieren zak, die op de naad opengeknipt is aan een zijde, waarna vervolgens de flappen iets omgevouwen zijn, waardoor de uiteinden naar boven wijzen.
Haar gezichtsuitdrukking kun je zien als neutraal met weinig emoties. Eigenlijk ben ik dan al aan het interpreteren, maar haar uitdrukking is ook te ‘lezen’ alsof ze net een betoog gehouden heeft en afsloot met “…, toch?”
wachtend op een antwoord van de kijker…

Beeldanalyse
Het beeld oogt als een redelijk neutraal portret. Echter de zwarte trui en witte hul kunnen symbolisch zijn voor haar directheid in uitspraken (zwart-wit). Haar zwarte trui kan ook een verwijzing zijn naar haar donkere verleden. Ze draagt het vest immers om haar bovenlichaam. Terwijl de hul kan staan voor haar open toekomst. De hul kan ook een verwijzing zijn naar haar Nederlandse identiteit, die door het materiaalgebruik, papier, weer kan staan voor het tijdelijk aannemen van de identiteit (zeker gezien het feit dat ze momenteel niet meer in Nederland woont). Het feit dat het hoofddeksel gekreukeld is verwijst mogelijk ook naar de turbulentie van haar leven, zowel haar verleden, haar huidige situatie en mogelijkerwijs ook haar toekomst. In religieuze zin zou de hul ook kunnen staan voor een heilig aura. Haar rol als bevrijdster van de vrouwenonderdrukking komt op deze manier naar voren, de verlosser.
De keuze voor de parels kan ik op meerdere wijzen duiden, als een verwijzing naar de eeuwige strijd tussen etnische verschillen, waar zij zich hard voor maakt. De parels kunnen ook staan voor haar wijsheid. Het feit dat ze zich in een onbekende maatschappij heeft weten te profileren tot een van de meest invloedrijke bewindvoerders. Ook staan ze symbool voor de zon, wat in het beeld vertaald kan worden naar optimisme en mogelijk idealisme. We kennen parels ook als verwijzing naar verdriet, tranen, die ze bij zich draagt door de confrontatie met haar eigen verleden.
Het feit dat ze met zacht licht gefotografeerd is kan staan voor haar eigen nuchtere kijk op het leven, maar ook haar kracht (de beeldende kracht van het beeld draagt het onderwerp zelf).
De V-hals kan staan voor het samenkomen van verschillende culturen, haar afkomst en haar positie in de huidige maatschappij.

Context
Het beeld is verschenen op de cover van het Volkskrant magazine. Deze krant profileert zich als kwaliteitskrant. Met dit gegeven ga ik er vanuit, dat de lezer Ayaan Hirsi Ali kent. Het krachtige portret is niet van tijdelijke aard en kan in onze huidige multiculturele samenleving ook gezien worden als metoniem voor innerlijke conflicten bij mensen uit diverse minderheidsbevolkingsgroepen met in het bijzonder de verwijzing naar de verstoten of onderdrukte vrouw.

Foto Diane Arbus (1923 – 1971)

Omschrijving van het beeld in twee zinnen
Zwart –witfoto van jongen (ong. 10 jaar) in korte broek en overhemd staat in een park met in zijn rechterhand een (speelgoedhandgranaat).

Beeldanalyse
De foto is genomen door Diane Arbus in het Central Park van New York City in 1962. De zwart-witfoto, die afgaand op het formaat (6 x 7) genomen is met een middenformaat camera, laat het portret zien van een jongen (ong. 10jaar), die in het beeld een fractie links van het midden in beeld staat. Zijn voeten zijn volledig in beeld, maar de marge binnen het kader is hier minimaal. De marge boven zijn hoofd is duidelijk meer. De fotografe zal klein van stuk geweest zijn en/of gebukt hebben om de jongen te portretteren. Een denkbeeldige horizon zou in het beeld boven ooghoogte van de jongen getrokken kunnen worden. De jongen draagt een donkere (zwarte) korte broek met bretels, waarvan de rechter bretel over op de juiste plek over zijn schouder heen gaat. De linker bretel is van de schouder afgegleden en hangt over zijn arm heen. Hij draagt een wit overhemd met een motief van stadwapens. Het overhemd heeft korte mouwen, waardoor zijn armen vanaf zijn bovenarm tot en met de handen vrij zijn. De benen van de tengere jongen lijken iets naar binnen te staan. Zijn knieën doen denken aan boomknotten. Deze vorm komt letterlijk terug in de twee boomstammen waar hij voorstaat. De jongen draagt donkere schoenen met witte zolen en witte veters die in lussen geknoopt zijn. Zijn rechtervoet staat iets vooruit maar recht in de richting van de camera. Zijn linkervoet staat iets naar buiten gedraaid, waardoor zijn knie (nog) meer naar binnen wijst.
In zijn rechterhand heeft de jongen een handgranaat vast. Uit het bijschrift valt op te maken dat het een speelgoedexemplaar betreft. Zijn linkerhand lijkt verkrampt te zijn alsof hij een denkbeeldige sinaasappel fijn wilt knijpen. Zijn hoofd is iets naar links gebogen. Beide oren zijn goed zichtbaar op de foto. Het hoofd is iets naar links gedraaid, maar de jongen kijkt wel recht in de camera. Hij kijkt met een intense blik. Zijn mond en hiermee mogelijk zijn hele gezicht lijkt net zo verkramt te zijn als zijn linkerhand. De uitdrukking op het gezicht roept afgunst af. Het is een onnatuurlijke verkrampte blik die neigt naar de uitdrukking van een psychopaat of iemand die getroffen is door een aanval met een giftig gas. Zijn blonde haren vallen rommelig over zijn voorhoofd heen. Er is in het beeld in zeer sterke maten sprake van een beslissend moment. Ik moet bekennen dat ik (hoe duidelijk het beeld zelf is) ook op internet een contactsheet aantrof met onder andere deze foto, maar ook andere waarop deze jongen in een veel vriendelijkere pose portret staat.
De achtergrond van de foto bestaat voor het grootste deel uit het wandelpad van het park. Ruim de helft van de achtergrond is asfalt met her en der takjes, blaadjes en een pleister op de voorgrond. Verder vallen op het asfalt de lichtvlekken van de zon, die door de bladeren van de bomen heen schijnt. Naast de eerder genoemde bomen direct achter de rechterschouder van de jongen bevind zich een persoon op het gras achter de bomen, die gedeeltelijk wegvalt achter het hoofd van de jongen. Op het gras staan verder bankjes waar links in het beeld twee of drie figuren omheen hangen. Over het pad rechts in beeld komt een gezin aangelopen. Een gezette moeder met lange jas houd een dochtertje vast, die met een licht rokje en wit jasje over de rand van het pad loopt. Naast de vrouw en de dochter loopt een man achter een kinderwagen met hierin een ander kind, die half over de kinderwagen heen hangt.
Vanuit de rechterbovenhoek komen takken het beeld in. Direct achter de jongen ligt ook een grote tak van ongeveer twee meter op de rand van het gras en het wandelpad. Verder zie je vooral de stammen van bomen en het bladerdek, waar de eerder genoemde zon doorheen schijnt. De zon staat rechts achter de hoofdpersoon. Dit is te zien aan de schaduw van de vrouw die haar dochter vast houdt. Het beeld is door het zonlicht tussen de bladeren door iets overbelicht, terwijl in de donkere broek van de jongen nauwelijks detail waarneembaar is. Er is in het beeld sprake van een sterk contrast.

Context
Diane Arbus is begonnen met haar echtgenoot Allan Arbus binnen de modefotografie. Haar interesses gingen al vrij snel uit naar paradoxen binnen het beeld. In dit geval het vredige park in contrast met het ogenschijnlijke psychopathische jongetje die voor gevaar kan zorgen. In een brede context bezien vanuit het tijdbeeld zou de foto ook metaforisch kunnen zijn voor de oorlogen die Amerika op dit moment voerde. De koude oorlog en Vietnamoorlog De jongen als metafoor voor de naïviteit waarmee Amerika de tegenstand ingeschat heeft. Ook de afgezakte bretel zou symbool kunnen staan voor het verlies wat het leger leed in de oorlog. Zijn verkrampte ‘lege’ linkerhand kan ook symbool staan voor het feit, dat de Amerikanen geen grip konden krijgen op het Vietnamees verzet.
De foto krijgt een extra laag door het gegeven dat Diane Arbus zelfmoord heeft gepleegd op achtenveertigjarige leeftijd. Met dit gegeven is het voorstelbaar, dat de jongen met granaat in de hand suïcidale gevoelens zou kunnen hebben.
Gevoel
De foto roept bij mij een sterk gevoel op van onmacht, door de blik van de jongen. Tegelijkertijd roept het ook angst en gevaar op. Zijn verkrampte houding en handgranaat zorgen hiervoor. De combinatie van onmacht en gevaar zorgen samen voor iets onberekenbaars. Schreeuwt de jongen hier in stilte om hulp van buitenaf? Of kan hij elk moment overgaan tot een aanval?! Het park, de mensen op de achtergrond die van de vrije tijd genieten en het ogenschijnlijk mooie weer staan in contrast met de gevoelens die de jongen doet oproepen.

(Maker foto vooraf onbekend)

Omschrijving van het beeld in twee zinnen
“Liggende kleurenfoto van een gezette blanke vrouw op een bank en tengere blanke man in stoel in een ogenschijnlijke kleine kitscherig ingerichte woonkamer.”

Beeldschrijving
We kijken naar een liggende kleurenfoto van een gezette vrouw, linksonder in het beeld, die ik rond de vijftig schat en een relatief tengere man, iets rechts van het midden in het beeld, die een aantal jaar ouder zal zijn dan de vrouw. De man zit op een campingstoeltje met een bekleding van zwart met bloemenmotief. Hij draagt een blauwe (spijker?!)broek. Zijn benen zijn zichtbaar tot net voorbij zijn knieën. Zijn onderbenen en voeten vallen weg onder de hoek van een lichtblauwe salontafel die slechts gedeeltelijk in beeld is. Op de salontafel is het zwarte handvat zichtbaar van een redelijk groot mes Verder staat er vermoedelijk een wijnglas op tafel, die in de rechteronderzoek het beeld uitloopt. De man draagt een wollen turquaze trui met V-hals. Over de trui lopen smalle donkerblauwe en bordeaux rode strepen. Onder de V-hals is een blauw T-shirt zichtbaar met ronde kraag. De ellebogen van de man rusten op de armleuningen van de stoel. Zijn rechterhand is open als die van een spreker die iets aan het uitleggen is. Zijn linkerhand tilt zijn trui licht omhoog tussen duim en wijsvinger. Zijn hoofd is naar benen gebogen. De man kijkt ook naar beneden of heeft de ogen gesloten. Hij heeft bloed bij zijn rechteroog. Zijn mond is gesloten met hieromheen een summier grijs/wit ringbaardje. Op zijn voorhoofd is de reflectie van het gebruikte flitslicht te zien. Zijn haargrens is mede dankzij zijn leeftijd naar achter geschoven, waardoor zijn voorhoofd (ook door het voorovergebogen hoofd) in het beeld ongeveer de helft van zijn hoofd vormt. Het dunne haar is in een scheiding gekamd. Zijn rechteroor is gedeeltelijk zichtbaar. Zijn linkeroor is niet zichtbaar in het beeld.
De vrouw zit/hangt op een donkergroene fluweelachtige bank. Haar benen vallen buiten beeld. Haar imposante buik is gehuld in een rood T-shirt met bloemmotief. Onder haar buik komt een roze kussen gedeeltelijk te voorschijn, dat ook voorzien is van bloemmotief. Haar rechterarm rust op haar rechterborst en eindigt in haar hand die slap tot een vuist geknepen is. Op de onderarm bevinden zich kleurrijke tatoeages, die overeenkomsten vertonen met het behang op de wand achter haar.
Haar linker elleboog rust op de bankleuning. Haar onderarm steekt omhoog en eindigt in haar linkerhand die een witte zakdoek of tissue vasthoudt. Om haar linker pink en ringvinger draagt de vrouw ringen.
De vrouw kijkt naar de man. Ik lees het beeld als zijnde het portret van een echtpaar in hun woonkamer en zal vanuit mijn interpretatie dan ook spreken over ‘haar man’.
De vrouw heeft glanzend zwart haar. Het lijkt nat of erg vet te zijn. Haar mond is iets geopend. Rond haar neus en mond is bloed te zien.
Over de bank ligt een wit kante kleedje verfrommeld over de rugleuning.
Het behang op de muur achter de bank bestaat een witte achtergrond met bloementakjes waarover kabouters balanceren. Tegen de wand staat een donkerbruine kast van (imitatie) hout. Het onderste deel van de kast is massief met deurtjes en lades. Hierboven is een ‘presentatieplank’ ingebouwd met hierop schoteltjes, beeldjes en blikjes (bier?). Het bovenste deel van de kast bestaat uit een linkerdeel wat open is en horizontaal in tweeën gedeeld wordt door plank. Beide etages hiervan staan vol met (kitscherige) beeldjes van poppen in specifieke klederdracht, dieren, etc. Het rechterdeel is massief verstopt achter een deurtje. Boven op de kast bevinden zich ook nog verschillende objecten, die door het kader gedeeltelijk afgesneden zijn. Achter de kast rechts in het beeld is een deel van een gesloten deur te zien. Op de deur is schimmel te zien naast het metaalkleurige handvat. Naast de deur is een groene deur met laag bij de grond een schilderij, waarop een landschap te zien is van een boom op de oever van een meertje tegen een heuvelachtige achtergrond. De foto lijkt verkleurd te zijn door het lange staan. Tussen de deur en de man in staan nog een houten stoel en een ouderwetse stofzuiger, waar het snoer om de nek of het handvat van de stofzuiger is gewikkeld. Rechts in het kader is gedeeltelijk de spijkerbroek, blauw t-shirt, onderarm en handpalm te zien van een derde persoon. De vloerbedekking bestaat uit tapijt of vloerbedekking met beige/bruin motief.

Gevoel en interpretatie van mogelijke vormtekens
De man en de vrouw zijn naar mijn idee duidelijk het onderwerp van de foto. Ze bevinden zich in een kleine ruimte, waar ze weinig bewegingsvrijheid hebben. Dit trek ik in mijn interpretatie van het beeld ook door in hun financiële status. Het betreft mensen uit de lagere arbeidersklasse of mensen die afhankelijk zijn van een uitkering. Je kijkt het beeld in vanuit de blik van de vrouw naar haar man, die letterlijk met lege handen zit en naar beneden kijkt alsof hij ook geen oplossing heeft voor hun huidige situatie. De patronen van het behang, de gestreepte trui en andere motieven op het vloerkleed, behang, salontafel, tatoeages en T-shirt van de vrouw symboliseren mogelijkerwijs de neerwaartse spiraal van uitzichtloosheid. De gesloten deur die al gedeeltelijk beschimmeld is versterkt dit beeld van opgesloten zijn in de huidige situatie.
Het bloed, het snoer van de stofzuiger, gewikkeld om de stang van het handvat en het mes op tafel symboliseren mogelijkerwijs de radicale stappen die ze kunnen ondernemen om uit het leven te stappen en hiermee een einde te maken aan hun benauwende situatie. De fotolijst in de hoek van de kamer is mogelijk een verwijzing naar hun idealen en hoop op een betere toekomst. De blikjes (bier) en het (wijn) glas zijn verwijzingen naar een manier om hun leed weg te drinken.
De tatoeages op de armen van de vrouw, die overeenkomen met het behang op de achtergrond geven mogelijk de verbinding aan van de personen met de woning en de tijd dat ze hier al wonen en opgaan in hun woning. De persoon die grotendeels buiten het beeld valt zou hun zoon kunnen zijn, die ze letterlijk grotendeels buitenbeeld beschouwen en waar duidelijk hun aandacht niet naar uitgaat. De kleuren van zijn kleding komen overeen met de salontafel en de kleuren van de kleding van de man, wat erop kan duiden, dat ze wel degelijk aan elkaar verbonden zijn, al zij het met enige afstand.
De massieve kast op de achtergrond behuisd een aantal van hun dierbare herinneringen in de vorm van de beeldjes die in de kast staan.
Het bloed van de man en de vrouw kunnen een verwijzing zijn naar het feit, dat het leven van dit echtpaar met de nodige slag of stoot gepaard gaat. De zakdoek of tissue, die centraal in het beeld staat zou een verwijzing kunnen zijn naar het feit, dat ze hun wonden schoon willen maken en het verleden schoon willen poetsen.

Foto n.a.v. tekst Martine Stig

Restrictie foto's:

Les 4

Geen mens
1 opname
Zwart – wit
Open kader
Minstens twee dieren

Les 3

Met flits
Foto moet “galeriewaardig”, bewust vanuit een bepaalde stroming, (dijkstra, becher, etc.) alle beeldelementen tellen mee.
Er moeten 2 diagonalen inzetten
Open kader
Meisje tot 40

Les 2

Zelfportret (je staat er zelf op)
De kleur roze
Sluitertijd van 4 sec. Of langer.
Het getal 7
Vervreemdend element

Les 1

geen mensen
buiten
geen groen, wel blauw
liggend beeld
smakeloos: Definitie Kramers woordenboek: zonder smaak, strijdig met een goede smaak

Synthese project

2010-05-08T18:19:00.000-07:00

Uiteindelijk gekomen tot een boek, dat naar mijn idee redelijk geslaagd is. Duidelijk merkbaar was het missen van werkbesprekingen afgelopen periode.

...
Nu een week op Curaçao ben ik aardig aan het acclimatiseren. Ik wen aan de temperatuur, aan de atmosfeer, de mentaliteit van de mensen en de snelheid van het internet, die vergelijkbaar is met de snelheid, waarmee de gemiddelde Antiliaan zijn activiteiten uitvoert (vooroordelen blijken te kloppen…).
Ook de opdracht voor de academie blijft me hier bezig houden. Ik ben aan het onderzoeken welke kant ik op wil gaan met mijn opdracht. Hierbij houd ik rekening met de feedback die ik en andere gekregen hebben op de laatste academiedag. Ik merk dat ik ideeën heb die rondzweven, maar zelf blijf ik ook nogal in het zwevende en kom nog niet echt tot iets concreets. Met dit bericht probeer ik mijn ‘mijmeringen’ op de blog te zetten in de hoop tot een goed vertrekpunt te komen.

Research
Om te beginnen heb ik mijn research uitgebreid. Uit de vele berichtgeving waar je over het algemeen niet echt vrolijker van wordt heb ik een aantal punten gefilterd die ik me in eerste instantie niet echt gerealiseerd heb en/of die op een bepaalde manier kunnen zorgen voor mijn vertrekpunt. Om het overzichtelijk te houden heb ik deze puntsgewijs opgenomen;
- In het nieuws kwam vooral het leed van mensen naar voren, maar ook de natuur is zwaar getroffen. Zowel de onderwaterwereld als flora en fauna in het kustgebied.
- In meerdere artikelen werd beschreven dat er dieren zijn, die de ramp aan voelde komen. Er zijn dieren die zich al uren voor de ramp gingen verplaatsen naar hoger gelegen gebieden en honden die gingen blaffen (vergelijkbaar met als er onweer in aantocht is?!)
- Mensen raakte hun huizen kwijt aan de kust en hiermee op meerde plaatsen ook het recht om terug te keren naar het kustgebied. (In mijn vorige bericht gaf ik aan dat hier veiligheidsredenen voor werden gegeven, die niet opgingen voor dure resorts die neergezet konden worden door (buitenlandse) projectontwikkelaars.
- Japan wordt gemiddeld eens in de 6,7 jaar getroffen door een Tsunami. Om het eiland hiertegen te beschermen hebben ze praktisch de volledige kust met beton verhoogd, waardoor er geen natuurlijk strand meer over is.
-
- Historische pittoreske plaatsen zijn vergaan. Gezien de noodzaak van snel herstel na de ramp is op veel plaatsen een goedkope ‘vinex-constructie’ gerealiseerd voor de locale bevolking met veel monotone bouwwerkjes.
- Het toerisme heeft een klap gekregen, die zelfs nu nog statistisch achter loopt op de periode voor de ramp.
- Vissers die aan de kust woonde zijn zowel op het land getroffen als op zee, waar het ecosysteem zo drastisch is beschadigd, dat de visvangst in het kustgebied zwaar terug is gelopen tot zulke drastische aantallen, dat er niet of nauwelijks meer rendement uit te halen valt voor lokale visvangst.

Het algemene gevoel wat ik overhoud aan het spitten door het archief is het feit dat de lokale bevolking zwaar te leiden heeft gehad onder deze natuurramp, maar dat de ramp gunstige gevolgen heeft voor (westerse) kapitalisten, die een ‘schoon’ stukje grond ter beschikking gekregen hebben. Tevens is de lokale bevolking (nog) afhankelijker geworden van de grote multinationals (Op het niveau van huisvesting, maar ook het voedsel, dat niet meer afkomstig is uit lokaal gebied). Een ‘mooie’ lijn heb ik hier voor mezelf gevonden, maar ik volg een opleiding aan de kunstacademie en niet bij Oxfam Novib, dus ik blijf nog even doorzoeken…

…en nou?!
Leuk die zoektocht, maar tegelijkertijd heb ik nog geen beeld geschoten. Het zet mij aan het denken over feedback bij voorgaande opdrachten. Te methodisch of schools aan het werk gaan. Ben ik hier nu niet ook mee bezig?! Moet ik niet gewoon ‘het veld’ ingaan en kijken wat ik tegenkom?! Deze conclusie heb ik getrokken na bovenstaande uitgangspunten. Toch wil ik niet blanco het veld ingaan en zet ik nog een aantal zaken op een rij.

De bewuste dag, 26 december 2004
Zelf was ik met mijn ouders en zus in een vakantiehuisje in de Belgische Ardennen op het moment dat de ramp plaats vond. Normaliter blijft de TV gedurende zo’n verblijf uit. Toevallig hadden we ‘s avonds het nieuws opstaan en kregen we de berichtgeving over deze ramp door. In directe zin heeft de ramp op deze dag mij niet direct beïnvloed. We hebben het onderling gehad over hetgeen wat naar voren kwam in de media. Ik kan me de setting nog goed herinneren, maar dat er sprake was van een daadwerkelijke verandering op deze dag kan ik zeggen. Ik besluit voor mezelf om de reconstructie in letterlijke zin van deze dag los te laten.

Motivatie
En dan ga je twijfelen… Waarom in hemelsnaam deze ramp?!
Misschien is het niet echt een vergelijking die je mag trekken, maar persoonlijk ben ik meer ‘geboeid’ door natuurrampen en/of gebeurtenissen die ontstaan onder invloed van de natuur, dan door een gebeurtenis die ontstaat vanuit een menselijke ingreep, zoals aanslagen, sportprestaties of de eerste man op mars. Voor het vertrek naar Curaçao heeft de gedachte bij mij ook gespeeld, dat wanneer mijn vlucht naar hier niet door zou gaan naar hier ik ook ‘mijn ramp’ in zou ruilen voor de ‘vulkaan-ramp’. Het is toch prachtig dat in 2010 vliegtuigjes niet kunnen vliegen, omdat er een vulkaantje wat asdeeltjes de lucht in heeft geslingerd. Het mocht niet zo zijn, we vlogen, dus ik blijf bij mijn ramp.
Het bijzondere wat mij raakte bij deze ramp is het feit, dat ik twee keer voor de ramp in Thailand ben geweest. Afgelopen jaar ben ik in India geweest en heb ik de gevolgen van de ramp vijf jaar later mee gemaakt. Op deze manier voel ik me hierdoor ook meer betrokken bij de gebeurtenis. Ik heb hetzij op verschillende plaatsen gezien hoe het voor de ramp was en erna. Ik voel me (meer) betrokken bij deze ramp, dan bij andere rampen. Ik merk dat ik geboeider kijk naar nieuws uit dit gebied. Dit beperkt zich niet tot de landen waar ik geweest ben, maar eigenlijk de hele regio. Om het concreet te maken. De ramp voltrok zich in een dag, maar de gevolgen zijn vandaag de dag nog merkbaar en ik het interesseert mij hoe de wederopbouw verloopt. Ter vergelijking, de aanslagen op 11 september hadden ook een grote impact met mondiale gevolgen, maar wat ze nu op ground-zero gaan bouwen zal me met alle respect een worst wezen.
Als laatste wil ik hieraan toevoegen (en dit is misschien wel de belangrijke argument voor mijn motivatie), dat de ramp nauwelijks te bevatten is en veel over heeft gelaten aan de verbeelding. Ik kan me geen gebeurtenis herinneren die tijdens mijn leven heeft plaats gevonden, waarbij ik in mijn fantasie meer mee bezig ben geweest dan de Tsunami. Hierbij denk ik aan het voor mezelf visualiseren van de de ramp (zoals deze zich voltrok) en de gevolgen ervan. Op een (tropisch) stand dwalen mijn gedachten dikwijls af naar de verbeelding dat er een Tsunami aan zou komen. Dit terwijl ik voor de ramp voor zover ik weet nog nooit van het verschijnsel gehoord had. Ik besluit hiermee aan de slag te gaan en zet zo mijn voorstelling van de gevolgen om in beelden…

“Nee, maar naar een calendarium moet je natuurlijk ook nooit kijken”.

2010-05-01T11:00:00.000-07:00

Zo kwam het dat ik mijn vakantie (of 'sociale verplichting' om mijn zus op te zoeken) op Curaçao ongunstig gepland heb ten opzichte van de lessen op de kunstacademie die gewoon doorlopen. Bij het boeken had ik gekeken naar het calendarium wat helaas niet overeen komt met het rooster van blok 4. Balen, want de filosofielessen en de syntheseopdracht spreken me erg aan. Ook qua Photoshop zou ik nog wel wat extra instructie absoluut geen kwaad kunnen… Gelukkig is mij wel de mogelijkheid geboden om hier op het eiland aan de slag te gaan...

Op advies van Mels en Bart heb ik gekeken naar een gebeurtenis die gerelateerd is aan het eiland Curaçao. Het eerste wat mij te binnenschoot was het gedoe met de drugs op het eiland en de bolletjessmokkel naar Nederland. Het gaat hier echter niet om een gebeurtenis die op een dag plaats vond en ook niet om iets wat mijn dag op welke wijze dan ook beïnvloed heeft. Na wat speurwerk op website's van kranten kwam ook de mislukte aanslag van Karst T. op koninginnendag naar voren, waarbij ook een Antiliaan omkwam, die deel uitmaakte van de dansgroep 'Expreshon Kultural'...

Hiermee had ik een belangrijke historische gebeurtenis gevonden die ook gerelateerd was aan het eiland, waar ik nu zit, maar al vrij snel realiseerde ik me, dat deze ramp 'mijn dag' eigenlijk niet of nauwelijks heeft beinvloed. Ik was op de dag dat dit gebeurde in Calcutta (India) en ander nieuws over aanslagen in Kashmir (waar ik een maand eerder was) de ongeregeldheden op Sri Lanka en ander 'lokaal nieuws' hielden me eigenlijk op dat moment meer bezig.

Halverwege de eerste week van deze periode besloot ik dan ook, dat ik op zoek moest naar een andere gebeurtenis. Ik heb de beperking, dat het gelinkt moet zijn aan Curaçao losgelaten. De zoektocht naar een alternatieve gebeurtenis was niet lang. De Tsunami heeft mij als gebeurtenis geraakt. Zelf was ik in de zomer voorafgaand aan deze verschrikkelijke natuurramp in Thailand op plaatsen die een paar maanden later getroffen waren. In mijn reis door India ben ik in veel kustplaatsen geweest, waar de gevolgen nog duidelijk zichtbaar waren.

Ook het contrast tussen de bewuste dag, 26 december 2004, waarbinnen ik me begaf en de mensen daar. 'Wij', die ons tweede kerstmaal aan het voorbereiden waren in de veilige vredige omgeving van een vakantiehuisje in de Belgische Ardennen getrakteerd door moeder natuur op een mooie witte laag sneeuw en 'zij' de nietsvermoedende mensen aan de kust van Zuid-Oost Azie en Oost-Afrika, die overvallen werden door natuurgeweld met dramatische gevolgen...

Tijdens de algemene theorieles op donderdag ging het over Karl Marx en zijn kritiek op het kapitalisme. Dit zette mij voor de opdracht aan het denken over een boek wat ik gelezen heb.

Naomi Klein heeft het in haar boek 'de shockdoctrine' over 'de tweede Tsunami', waarmee ze doelt op de periode direct na de Tsunami en de 'wederopbouw' van het kustgebied. Ze beschrijft de invloed van het IMF en projectontwikkelaars op het getroffen kustgebied. 'Het strand is door de tsunami schoon geveegd'. Er is ruimte om het gebied opnieuw in te richten. De lokale kustbevolking mag niet terug gaan naar de kust 'om veiligheidsredenen', maar voor de luxe resorts en hotels is deze onveiligheid schijnbaar afwezig...

Op vrijdag heb ik in mijn eigen fotoarchief gezocht naar foto's, die gelinkt kunnen worden aan de Tsunami, het gevaar en de afhankelijkheid van water:


Handel aan de waterkant (Mumbai, India)	Wateroverlast (Curaçao)	De serene kant van de zee (Curaçao)


De dreiging van de zee op binnenwateren (Varkala, India)	Opa en kleinkind kijken naar de zee (Puri, India)	Afhankelijkheid van water (Puducherry, india)

Beoordeling vertelling

2010-03-28T06:09:00.000-07:00

Vandaag was het zover. Weer een nieuwe dag des oordeels. We begonnen de dag met de presentatie van de foto’s op de diverse tafels in het lokaal. Tijdens de presentatie werd mij de vraag gesteld of er in elke foto van de serie wel een banaan aanwezig moest zijn. Ook het feit dat ik een banaan inbracht in het beeld en hiermee een ingreep in de werkelijkheid forceerde riep vragen op.

Zelf was of ben ik niet overtuigd van een a tot z verhaal. Het ging mij bij deze opdracht meer om het creëren van een serie beelden, die samenhangend waren, zowel qua sfeer als qua verhaal. Een mogelijke vertelling zou ik er achteraf bij kunnen bedenken en/of laten invullen door de kijker.

Het filmisch beeld werd aansluitend getoond. Zelf had ik hier het volle vertrouwen, dat dit positief beoordeeld zou gaan worden.

Uiteindelijk heb ik beide onderdelen voldoende afgerond. Voor de film hebben we een acht gekregen en mijn fotoserie is met een zeven beoordeeld. Beide resultaten voldeden aan mijn verwachting.

Ik kijk positief terug op de behaalde resultaten, waarmee ik de derde periode af heb gerond.

Onze film:

De presentatie van mijn fotoserie:

Foto's Chris Jordan

2010-03-26T08:51:00.000-07:00

Tijdens het surfen op het internet kwam ik werk tegen van Chris Jordan. Hij maakt met zijn foto's een duidelijk statement over de (Amerikaanse) consumptiemaatschappij. Het werk spreekt mij erg aan. Het is toegankelijk, heeft een overduidelijke link naar het impressionisme (pointillisme) door een werk van Georges Seurat na te maken 'Un dimanche après-midi à l'Île de la Grande Jatte'. Naast dit werk heeft hij ook werkten over/tegen de overbevissing, de hoeveelheid vluchten, roken, etc.

Foto's: http://www.chrisjordan.com/

Vertelling fotografie

2010-03-26T08:36:00.000-07:00

Bij dit project ligt naar mijn idee de nadruk vooral op het audiovisuele deel. Met de fotoserie ben ik pas later begonnen. Ik had een aantal ideëen, maar deze had ik niet beeldend onderzocht. Dit was dan ook de feedback die ik van Noud kreeg. Om een idee beeldend te toetsen heb ik bananen op verschillende plekken in de stad neergelegd. Dit leverde nog niet het gewenste resultaat op, maar de beelden waren onderling wel verbonden aan elkaar door de aanwezigheid van de bananen.

De enige verbinding tussen de verschillende beelden is de aanwezigheid van bananen. Erg summier. Om te komen tot een vertelling met een serie foto's die meer een geheel vormen ben ik terug gegaan naar een vaste locatie. Met het gegeven dat bananen symbool staan voor een vruchtbaarheidssymbool en vaak de basis zijn voor makkelijke humor, heb ik geprobeerd juist het tegenovergestelde van beide te bereiken. Het resultaat is een serie foto's van bananen op een lugubere locatie.

Vertelling audiovisueel

2010-03-26T07:17:00.000-07:00

Het begrip ‘uitstellen’ sprak mij niet aan toen ik het op mijn lootje zag. Ik heb ervoor gekozen om te werken met stills van activiteiten in het huishouden die je graag uit wilt stellen. Bewust geen beweging, omdat er ook geen voortgang is of was. De meeste medestudenten herkende het begrip terug in het filmpje, dus ik kan positief terug kijken op het resultaat. Hierbij moet ik wel zeggen, dat toen ik de andere begrippen te horen kreeg op de ‘presentatiedag’ dat ik in m’n handjes mocht wrijven met het begrip ‘uitstellen’.

Samen met Marcus en Kalle heb ik gewerkt aan een verhaal voor een film van ongeveer 5 minuten. Met meerdere skypesessies en een scriptuitwerking van Marcus kwamen we voor de dag tijdens de bespreking. Van Noud hebben we de feedback terug gekregen om vooral ook te kijken naar de tijd voor de film en erna. Hoe gaat het verhaal verder? Hoe maken we duidelijk aan de kijker dat onze hoofdpersoon mogelijk psychotisch is? Ook ontbrak de ‘klassieke’ opbouw van het verhaal . Door het ontbreken van een gastdocent in de middag hebben we de tijd gebruikt om de koppen bij elkaar te steken om te kijken naar het huidige verhaal en eventuele aanpassingen op basis van de feedback die we gekregen hadden. Aan het eind van de middag zijn we gekomen tot een nieuwe vertelling.

Uiteindelijk hebben we ervoor gekozen om het verhaal aan te passen. We zijn gekomen op 'Promotion', waarbij onze protagonist, een jonge ambitieuze vrouw, haar baas over de vloer krijgt voor het bespreken van een mogelijke promotie.

We hebben op school en een week vooraf de verlichting uitgetest.

Met de feedback die we gekregen hebben van Mels hebben we de belichting aangepast. Na het vertonen van een eerste versie is er na feedback van Noud nog e.e.a. aangepast om zo te komen tot een kort verhaal. Het eindresultaat zet ik na de beoordeling online...

Nederlands fotomuseum Rotterdam 'Weekend van het fotoboek'

2010-03-26T06:47:00.000-07:00

Een dag in het Nederlands fotomuseum met diverse lezingen. Mij sprak de lezing van Willem Popelier erg aan. Zelf heb ik niet zoveel met het fotograferen van het 'intieme leven', waarbij de nadruk ligt op de emotie en persoonlijke relaties.
Zijn verhaal sprak mij echter wel aan. Ook zijn manier om nadrukkelijk zijn broer anoniem te houden vond ik erg sprekend.

(bron: http://www.willempopelier.nl )

Verder vond ik de 'luchtige' afsluiting van Frido Troost erg goed. Het verhaal hoeft binnen de fotografie niet altijd zwaar en/of gezocht te zijn. Een luchtig verhaal kan ook tot mooie resultaten leiden. Dit liet hij zien aan de hand van foto's uit het kinderboek 'Le balon rouge' (Albert Lamorisse, 1956).

Studiereis Alicante

2010-03-26T04:33:00.000-07:00

Mijn voorkeur ging uit naar Stockholm als bestemming van de studiereis. Alicante sprak mij minder aan. Het enige positieve naar mijn idee was de temperatuur daar aan de Spaanse kust. Voor de thuisblijvers, het was heerlijk om toch al een beetje aan het lentegevoel te kunnen proeven terwijl in Nederland het zoveelste sneeuwfront zich aandiende. Ik had vooraf het idee, dat deze stad weinig te bieden zou hebben. Dat de plek in te ruilen is voor tal van andere badplaatsen en dat de lege hotels in deze tijd van het jaar overeen komen met de hersencapaciteit van de toerist die hier in de zomer een heerlijke ontspannen zonvakantie viert. Heel veel moeilijker hoef ik het mezelf niet te maken. Ik heb een opdracht voor mezelf. Het vastleggen van de door inspiratieloze architecten neergeplante hoogbouw.

Niet het oude centrum wat vaak als bepalend is voor het beeld van de stad, maar juist de randen van de stad met de weinigzeggende bebouwing heb ik als uitgangspunt genomen voor het maken van mijn serie.

'Zeecontainers'

Competentieassessment

2010-03-26T03:57:00.000-07:00

Het eerste competentieassessment binnen deze opleiding heb ik 'overleefd'.
Feedbackpunten:

Achterstand Periode 1 is weggewerkt.
Goede S/Z analyse
Proces moet inzichtelijk worden (ik had me voorgenomen om de blog beter bij te gaan houden, maar dit blijft een aandachtspunt!)

FOAM & Huis Marseille

2010-03-26T03:50:00.000-07:00

Op zaterdag 19 december was er geen les in Den Bosch, maar stonden FOAM en Huis Marseille op het programma. Vooral de foto's van Edward Burtynsky spraken mij erg aan in zijn serie 'Oil'.

(Bron: http://www.edwardburtynsky.com/)

Workflowlessen

2010-03-26T03:42:00.000-07:00

In de afgelopen periode hebben we van Don lessen gehad in de fotostudio om te oefenen met de belichting. Ook kregen we van Phillipe lessen in photoshop. Vooral de Photoshop lessen spraken mij erg aan. Naast het programma was er veel ruimte voor eigen vragen. Een van mijn vragen was of het mogelijk is om een macro-effect te creëren in Photoshop zoals je (of eigenlijk Frank van der Salm) een foto kunt maken met een technische camera. Hieronder een resultaat.

Vormstudies

2010-03-25T15:15:00.001-07:00

Hetgeen wat ik miste bij het eerste project was precies dat wat terug kwam bij dit project.
Niet zozeer wat je fotografeert, maar hoe je iets fotografeert stond centraal.

Bij dit project heb ik ervaren dat ik langzaam op gang kwam, maar dat er wel duidelijk vooruitgang te zien was in de beelden. Ik kijk dan ook zeer positief terug op dit project. In tegenstelling tot het eerste project waar de afronding een opluchting was had ik bij dit project juist een lichte teleurstelling dat het project alweer voorbij was. Ik heb het idee dat hier nog veel meer uit te halen viel.

Afronding van "De straat verteld, de straat vertelt..."

2010-03-25T15:12:00.000-07:00

Zo troosteloos en weinig zeggend als onze Celsiusstraat was tijdens het project, zo leeg was ook mijn blog. Het project is beoordeeld met een vijf en ik kan deze waardering alleen maar beamen. We hebben geëxperimenteerd, maar hebben niet doorgepakt bij een van de experimenten. Het eindresultaat was dan ook niet een conclusie van al deze experimenten of de uitdieping van een experiment, maar meer een op zich zelf staand projectje.

Bij de eindpresentatie en beoordeling was ik opgelucht. Ik kon een punt zetten achter dit project. Zowel letterlijk als figuurlijk was ik er ‘klaar mee’.

Week 43

2009-10-22T09:29:00.001-07:00

Vandaag met Quin in de doka onze definitieve selectie ontwikkeld.

Week 42

2009-10-22T02:43:00.001-07:00

Naast de analoge zwart-wit foto’s die Quin geschoten heeft heb ik een aantal foto’s zwart-wit gemaakt en ‘verouderd’ in Photoshop.
Het onderzoek staat centraal binnen de opdracht ‘de straat verteld, de straat vertelt…’. In ons onderzoek hebben we gezocht naar het positieve van de Celsiusstraat. Na meerdere pogingen met kleuren, het archief, de bewoners, en een heus kickbokstoernooi is ons steeds duidelijker geworden dat we op zoek zijn naar iets dat er niet is. We kunnen concluderen dat er eigenlijk weinig positiefs is aan de straat en dat je hier bij voorkeur niet dood gevonden wil worden.
Wellicht kunnen we achter de veel voorkomende gordijnen met bloemmotief iets positiefs vinden, biedt het frituurrestaurant uitkomst, of ligt een verhaal voor het oprapen bij het nuttigen van een biertje in Café Starlight.
Is dit hetgeen wat we zouden moeten willen? Is het niet zo, dat we ook mogen benadrukken dat de straat gewoon niets positiefs heeft? Is dit niet hetgeen wat we moeten vertellen in plaats van iets uit een geforceerde zoektocht naar (ontbrekende) lichtpuntjes in de straat? De Celsiusstraat is naar ons idee een straat waar je eigenlijk liever niet bent. Toch willen we dit niet direct invullen voor de kijker.

Op bais van de feedback die we krijgen tijdens de werkbespreking en het feit dat we nog slechts een week hebben is het tijd om knopen door te hakken in de richting van ons eindproduct. We maken de keuze voor het afdrukken van analoge foto’s.

Week 41

2009-10-22T02:41:00.002-07:00

Troosteloosheid in de regen
We zijn het eens over de troosteloosheid en zwart-wit foto’s hebben hierbij onze voorkeur. Is er ook voorkeur voor analoog en toetsen of dit digitaal ook haalbaar is?!

Week 40

2009-10-22T02:41:00.001-07:00

Met fysieke kleurfilters voor de lens hebben we de straat opnieuw gefotografeerd. Het effect is duidelijk zichtbaar, maar de vraag is wat we hiermee willen vertellen.

Moeten we alle kleurfilters gebruiken of juist diegene die een bepaalde sfeer oproepen, en is dit effect alleen te benadrukken met behulp van deze kleurfilters? Is hetgeen wat we willen vertellen niet ook te bereiken met de straat als zodanig?!
Met deze vragen zijn we opnieuw de straat ingegaan. We laten onze zoektocht naar het positieve bewust los en kiezen ervoor het negatieve van de straat te benadrukken. De Celsiusstraat is nu eenmaal een straat waar je bij voorkeur niet dood gevonden wilt worden. Hoe dragen we dit statement uit? Hoe kunnen we dit verder belichten?

Week 39

2009-10-22T02:40:00.003-07:00

In de straat foto’s gemaakt waarin de verschillende kleuren zichtbaar zijn. De straat is mogelijk minder kleurloos wanneer we bewust op zoek gaan naar de kleuren in de straat.

Op de zaterdag krijgen we de feedback om niet alleen op zoek te gaan naar de kleuren, maar zelf d.m.v. kleurfilters te experimenteren met kleuren in de straat.

Week 38

2009-10-22T02:40:00.001-07:00

Op basis van het grijze of kleurloze van de straat ben ik met het idee gaan stoeien om bewust op zoek te gaan naar de verschillende kleuren in de straat. Hierbij te denken aan de kleur als zodanig en/of de de symbolische betekenis van de kleur.

	Blauw	Koude kleur, hemel, ‘bont en blauw’, blauw bloed, blauwe maandag, Delfts blauw, politie, spa blauw, blauw ergeren
	Groen	Natuur, groen licht, milieuontlastend, vernieuwend, ongekleurd, groene zeep, duurzaam
	Geel	Goud, tourleider, gele kaart
	Oranje	Koningshuis, oranjegevoel, sport
	Rood	Gevaar, stop!, kleur van bloed, socialisme, communisme, schulden (rood staan), liefde, rode kaart, blozen, rode wijn, rode draad, rode oortjes, over de rooie zijn, spa rood
	Paars	Extravagante, paars kabinet,
	Bruin	Bruin brood, zonnen, huidskleur, overdrijven ‘ze bruin bakken’, bruin cafe,
	Zwart	Zwart op wit, in het zwart, pessimistisch, somber, ‘zwarte school’, zwarte lijst, zwart schaap, op zwart zaad zitten, iemand zwart maken, zwarte doos, zwarte magie,
	Grijs	Saai, kleurloos (de grijze massa), onduidelijk (grijs gebied), ouderdom, grijs verleden, grijze massa (hersenen), grijze kaart (kentekenbewijs), onopvallend ‘de grijze muis’
	Wit	Legaal, schoon, trouwkleur, het witte doek, maagdelijk, smetteloos, witte plekken (onduidelijk/niet ingevuld), je ziet bleek,

Week 37

2009-10-22T02:39:00.002-07:00

Om meer te weten te komen over onze straat heb ik een bezoek gebracht aan het gemeentearchief van Den Bosch.
- De wijk is aangelegd voor de arbeiders die werkzaam waren in de Willem II sigarenfabriek.
- De wijk staat op de nominatie om gesloopt te worden in een project om meer inkomensdiversiteit in de wijk te krijgen.
- Er is een boek verschenen met portretten van kinderen uit de wijk die hun favoriete plek beschrijven in de buurt.
- Op de microfiches van het Brabantsdagblad zijn een aantal artikelen terug te vinden over de basisschool ’t Boschveld te vinden en de problematiek van het steeds zwarter worden uit een krimpend leerlingenaantal.
Het idee komt bij mij op om mogelijk een beeld te schetsen over hoe de straat er uit zou zien over … jaar. Dit op basis van de geschiedenis, de huidige situatie en bestemmingsplannen.

Belangrijkste feedback tijdens de werkbespreking is dat we te methodisch aan het werk zijn.

Week 36

2009-10-22T02:39:00.001-07:00

Na een vluchtige Google-poging met onze straat als zoekterm werd ik overspoelt met negatieve berichten en de vele delicten in de straat. Ruim voor de eerste les in Den Bosch met Quin afgesproken om een eerste bezoek te brengen aan de Celsiusstraat. De straat ligt in het centrum van de wijk Boschveld op een steenworp afstand van de academie. Aangekomen in onze straat ademen we de troosteloosheid in die in ons straatje hangt. Het aftreden van mevrouw Vogelaar zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met het ontbreken van ‘onze straat’ op haar lijst.
De negatieve berichtgeving in media en onze negatieve indruk van de straat maken het voor de hand liggend om het negatieve te benadrukken. Wij zien het echter als uitdaging om juist op zoek te gaan naar het positieve.

De eerste werkbespreking voor het project vindt plaats. Tijdens de bespreking uiten we onze eerste indruk van de straat aan de hand van een eerste serie schetsfoto’s. De suggestie wordt gegeven om iets te laten gebeuren in de straat wat normaal gesproken niet gebeurt of juist andersom. Beide willen we in eerste instantie uitgaan van het bestaande en niet (geforceerd) iets toe voegen aan de straat (gezien het documentaire vertrekpunt).
Wel hebben we het gehad over de mogelijkheid bijvoorbeeld kleurrijk werk in de straat te exposeren en reacties vast te leggen.

Week 35

2009-10-22T02:34:00.000-07:00

Vandaag is de opdracht ‘de straat verteld, de straat vertelt…’ geïntroduceerd. Met een mooie curve doorboorde onze dartpijl de Celsiusstraat. Nog niet helemaal thuis in Den Bosch, laat staan in de Celsiusstraat, is dit ons blanco vertrekpunt.